بیا تا قدر یکدیگر بدانیم...

بیا تا  قدر  یکدیگر  بدانیم                                                   

که  تا  ناگه زیکدیگر نمانیم

بیا تا مهربانی پیشه سازیم                                  

به مشتی زرق و زر خود را نبازیم

چه آمد بر سراقوام و خویشان                               

که جمعشان کنون گشته پریشان

چرا   خواهر ز خواهر  میگریزد                                                

برادر با برادر         می ستیزد

چرا  دختر  زمادر      ننگ دارد                                              

پدر  با بچه هایش   جنگ دارد

چرا   مهر و محبت  کیمیا شد                                               

تمام ان رفاقت ها،      ریا شد

نبینی خنده ای بر روی لب ها                                     

نه روز ارامشی داری، نه شبها

نه کس رالحظه ای اسوده بینی                                  

به زشتی جملگی  الوده بینی

نه اسایش نه ارامش  نه راحت                                    

همه مشتاق یک ان استراحت

همه  درگیر  نوعی    اضطرابند                                         

چه نفرینی؟ که دایم  در عذابند

به خود ایید عزیزان  راه کج شد                                           

از اینرو زندگانیها         فلج شد

چو مردم را  عوض شد  زندگانی                                      

شده این زندگانی     زنده مانی

چرا یک روز      روز خوش نبینیم                                     

همه سر در گریبان می نشینیم

به ظاهرخانههامان کاخ شاهست                           

درونش یک جهان اندوه و اهست

درودیوار همه کاشی و سنگست                             

ولی هر خانه یک میدان جنگست

تمام خیر و برکتها           ور افتاد                                             

طبیعت با شما مردم       در افتاد!

                     تشویق

دگر از بذل و بخشش ها خبر نیست

ز انصاف و       مروت ها خبر نیست

شده نایاب           لطف و مهربانی

تعارف ها همه           سرد و زبانی

عمو جان،خاله جان،    دیگر نگوییم

برای مرگ هم              در آرزوییم

یکی حج می رود   سالی دوسه بار

کنارش خواهری          نادار و ناچار!

یکی    با سود    پول های    نزولی

رود مکه                  به امید قبولی

یکی نازد       به ماشین و به باغش

یکی باد تکبر                در دماغش

چنان در غبغبش     باد غرور است!

که گویی از نژاد    سلم و تور است

یکی انگار       از خرطوم فیل است

زبس مغرو و خودخواه و بخیل است

یکی وقتی به ماشینش سوار است

تو پنداری که برج       زهر مار است

نجابت شد عوض        با بی حیایی

تمام      کارها    گشته       ریایی

همه چسبیده جیب و کار   خود را

که می خواهد ببندد      بار خود را

کسی را با کسی      کاری نباشد

اگر باری بود               یاری نباشد

فقط دنبال نفع و         کار خویشند

به فکر گرمی           بازار خویشند

برای پول             چشم هم درارند

بغیر از خواب و خور      کاری ندارند

زبس حرص و طمع   در سینه دارند

به هم مانند دشمن       کینه دارند

خدایا راه من را         راست گردان

مرا قانع         به نان ماست گردان

مرا یاری نما               تا یار باشم

برای دوستان          غمخوار باشم...

                                           

                                           پایان

 

 

                            

/ 0 نظر / 7 بازدید